Czy pokazywanie nagród, konferencji i wyróżnień działa?
Można wpaść w pewną pułapkę: wystąpię na konferencji, zdobędę nagrodę, pokażę zdjęcia ze sceny i ludzie zobaczą, że jestem kimś ważnym. Moja marka zyska na wiarygodności, a ja na uznaniu. Czasem za takie wyróżnienie trzeba nawet zapłacić, bo wokół prestiżu też zbudowano całkiem dochodowy biznes.
Jest jeszcze druga strona, bardziej psychologiczna. Bywa, że potrzebujemy kolejnych osiągnięć, żeby udowodnić sobie i innym własną wartość, choć na chwilę uciszyć poczucie, że wciąż jesteśmy niewystarczający. Wtedy nagroda przestaje być tylko powodem do radości, a zaczyna służyć podtrzymywaniu samooceny.
Czy pokazywanie wyróżnień i wystąpień działa? Oczywiście! Ludzie, szczególnie gdy nie wiedzą, komu zaufać, szukają wskazówek w ocenach i zachowaniach innych. To jeden z mechanizmów opisywanych w psychologii społecznej, między innymi przez Roberta Cialdiniego.
Kiedy ktoś odbiera nagrody, występuje na scenie i jest publicznie doceniany, łatwo założyć, że musi znać się na rzeczy. Tylko że prestiż, widoczność i kompetencje nie zawsze idą w parze.
Właśnie dlatego takie komunikaty nie robią na mnie szczególnego wrażenia. Znam mechanizmy marketingowe i wiem, jak można budować autorytet oraz tworzyć wrażenie sukcesu. Znacznie bardziej interesuje mnie, co dana osoba naprawdę wie, jak myśli, co potrafi i co wnosi swoją pracą.
Nie twierdzę przy tym, że nagrody są bezwartościowe, a konferencje służą wyłącznie promocji. Za wieloma wyróżnieniami stoją konkretne osiągnięcia, a dobre wystąpienie wymaga wiedzy i przygotowania. Warto jednak odróżniać dowód kompetencji od kreowania ich wizerunku.
Zostaje więc pytanie: czy budując markę osobistą, chcemy przede wszystkim wzbudzać podziw, czy zdobywać zaufanie osób, które potrafią samodzielnie ocenić wartość naszej pracy?
To nie zawsze jest ta sama publiczność.
#budowaniemarki #psychoterapeuci #psycholodzy #wizerunek #markapsychologa
