Psychoterapeuta nie jest ratownikiem dusz.

Wokół zawodów pomocowych narosło wiele opowieści o misji, powołaniu i szczególnej wrażliwości. Ten język bywa piękny i potrzebny, bo nadaje sens pomaganiu, ale jednocześnie potrafi tworzyć romantyczny obraz tej pracy, który z czasem zderza się z rzeczywistością.

Po kilku, czy kilkunastu latach praktyki wielu terapeutów zaczyna mówić o swoim zawodzie inaczej. Pojawia się większy realizm. Widać granice skuteczności terapii, trudne zachowania pacjentów, odpowiedzialność prawną, presję finansową czy zwyczajną ludzką bezradność wobec niektórych historii.

To moment, który można nazwać demitologizacją zawodu. Nie musi on oznaczać utraty empatii ani sensu pomagania. Częściej oznacza utratę złudzenia, że terapeuta jest kimś, kto naprawia życie innych ludzi.
Niektórzy reagują na to spokojnym realizmem, inni zaczynają mówić o tej pracy bardziej surowym, a czasem sarkastycznym językiem, jakby chcieli zburzyć romantyczny obraz terapeuty jako „ratownika dusz”.

Pomiędzy idealizowaniem tej roli a cynizmem istnieje jednak coś bardziej dojrzałego: pomaganie ludziom bez heroizowania tej pracy i bez udawania, że jest ona wolna od granic, zmęczenia i ludzkiej bezradności.

#psychoterapia #markapsychologa #psycholog #psychoedukacja #refleksje